Bizim sokağın köşesinden dönerken,o bilindik mahalle pastahanelerinden olan,yıllardır hep aynı yerde sabit kalan,sabahları mis gibi kokan pohaça kokularıyla mahalleyi şenlendiren dükkânın bahçesinde her defasında ...
Ya ikinci baharı yakalamaya çalışan bir çift,ya da alışverişin yorgunluğunu atmaya çalışan iki arkadaş dedikodularıyla birlikte kahvelerini yudumluyorlar.
Bir keresinde bende oturdum ,hatta bir hovardalık yapıp, bir dilim çilekli pasta siparişi verdim.
Arkamda ki masada oturan iki kadının konuşmalarına ister istemez kulak misafiri oldum.Bir tanesi kocasının kendisini hiç sevmediğini düşünürken,diğeri de kocasının kendisini sevmesini sevdiğini söylüyordu.
Sevmek mi mutlu eder insanı yoksa sevilmek mi?
Belli ki bir tanesi çok seviyor,karşılık göremiyor ve mutsuz!!
Diğeri çok seviliyor,kendi sevgisini göstermeye belki fırsat bulamıyor ,ama ,mutlumu değil mi belli değil, nötr!!
O halde nedir?sevmek mi sevilmek mi? Mutluluğun sırrı?
Biri üzüyor,diğeri sıkıyorsa?
Sanırım tek kelime yeterli *AŞK*..Ancak,bu aşk karşılıklı olursa mutluluğun sırrı yakalanmış olur diye düşünüyor insan..
